Teşekkürler....Sizlerdende böyle güzel paylaşımlar bekliyoruz arkadaşlar...

Olsun abi ben yinede "Karizmana Hastayım"

Adam yazmış kardeşim yapacak bişey yok......Eline sağlık abi karizmana hastayım

Linux çekirdeği Linus Torvalds tarafından geliştirilmiştir.Açık kaynak kodlu ve gelişimi gönüllü kişilerce yürütülmektedir, çok kullanıcılı ve çok görevlidir. Açık kaynaklı olduğu için güvenilir ölçeklenebilir, farklı mimariler ve donanımlarda çalışabilmektedir.

Çeşitli uygulamaları içeren birçok Linux dağıtımı bulunmaktadır.

Kısaca Kernel (Çekirdek)ın açıklamasını yapmak gerekirse;

Donanım ile yazılım arasında haberleşmeyi sağlar,

Süreklilik, kararlılık ve güvenlik esastır,

Sistemin çalışmasından, kaynakların etkin kullanımından ve kaynak erişimlerinin düzenlenmesinden sorumludur,

Bellek yönetimi

İşlemci yönetimi

Donanım erişim yönetimi

Süreçlerin yönetimi

Input/Output işlemlerinin yönetimi


Diğer işletim sistemlerinin aksine Linux, kullanıcılarına işletim sisteminin hayati bir parçası olan çekirdekle oynama, serbestçe değiştirme, yeniden derleme ve güncelleme hakkı verir.

Linux Çekirdeği sürüm numaralı birbirinden nokta ile ayrılmış üç bölümden oluşur.

Birinci Bölüm 2.6.7 : Versiyon numarasıdır. Şu anda en yaygın olarak kullanılan çekirdek versiyonu budur ve bu sürüm üçüncü kuşak versiyondur ( 0. , 1. , 2. )


İkinci Bölüm 2.6.7 : Çekirdek major numarasıdır. 0 dahil olmak üzere çift sayılı numaralar kararlı ve güvenilir sürümleri temsil etmektedir, güvenle indirip derleyebilirsiniz. Bu numara tek ise sürümün henüz test aşamasında olduğu ve güvenilir olmadığı anlaşılmaktadır.


Üçüncü Bölüm 2.6.7 : Çekirdek minör numarasıdır. Her sürümde bir artar. Numarasnın tek veya çift olmasının bir anlamı yoktur. Örneğin 2.6.7 beta çekirdeğinin bir sonraki versiyonu 2.6.7; bundan sonra yayınlanacak bir sonraki kararlı versiyon numarası 2.7.0 olacaktır.


Eğer çok geçerli bir sebebiniz yoksa Major Numarası çift olan (kararlı) bir çekirdek sürümü ile başlamanız daha sağlıklı bir tercih olur.

Yeni Çekirdek kaynak kodlarını

ftp.kernel.org veya ftp.linux.org adreslerinden ya da bu adreslerin Türkiye yansısı olan

ftp.linux.org.tr ’ den indirebilirsiniz.


2- Neden Kernel (Çekirdek) Derlenir?

Kernel derlemenin amacı; yeni kernelın size uygun olmayan donanım desteğini ( SCSII sürücüleri, USB aygıt desteği vb) ve yazılım desteğinizi ( IPv6, Firewall vb ) kaldırabilir, ya da modül olarak ekleyebilirsiniz. Bu sayede daha küçük ve dolayısıyla hızlı açılan bier çekirdeğe sahip olabilirsiniz. Ayrıca ilerde Linux’la dev sunucu sistemler kurarken neler yapacabileceğinize dair ipuçları elde edebilirsiniz.Kernel içinde yapılan değişiklikler bir nevi rol yükleme yada kaldırmak için kullanılır.


3- Çekirdekte Hata Nelere Sebep Olur ?

Kernelı derlemeden önce konfigurasyon sırasında yapacağınız bir hata sisteminizin açılmamasına sebep olabilir. Sisteminiz açılsa bile bazı donanımlar ve yazılımlar doğru çalışmayabilir. Her şey ters giderse sieteminizi açılış disketinizden açarak LILO’ ya eski çekirdeği yükleyerek sisteminizi açabilir ve tekrar deneyebilirsiniz.


4-Kernel Nasıl Derlenir?

Oluşabilecek hatalara karşın öncelikle Linux açılış disketi oluşturup ve sisteminizi bir kez bu disketten açarak test edin. Herhangi bir problem çıkarsa bu disket sisteminizi açmanızı sağlayacak. (Makalede kullanılan kernel 2.4.20.-8)

Bir açılış disketi oluşturmak için

# mkbootdisk --device /dev/fd0 2.4.20-8 komutunu kullanabilirsiniz.




2.4.20-8 sisteminizdeki çekirdek sürüm numarasını açıklamaktadır. Siz bu numarayı kendi sisteminizde yüklü bulunan çekirdek sürüm numarası ile değiştirebilirsiniz.

En yeni ve kararlı Linux Çekirdeğini sisteminize indirin. Bu, muhtemelen sürüm adını taşıyan

ve .tar.gz ile biten bir dosya olacak. *.tar.gz ile biten bir dosya tar ile birleştirilmiş ve gzip ile sıkıştırılmış bir dosya demektir. Çekirdeği indireceğiniz yerde *.tar.bz2 ile biten dosyalar da olabilir, bu dosyalar da bzip ile sıkıştırılmıştır. Sıkıştırılmış dosya boyutu yaklaşık 30 MB ’ dır.



Dosyayı /home/kullanici/ dizinine indirdiğinizi varsayıyorum.

[tezcan@tezcan tezcan]$

İkinci satırdaki $ işaretine dikkat. Bu bizim ’root’ değil bir kullanıcı olarak sisteme giriş yaptığımızı gösteriyor. Şimdi ’root olma zamanı. ’su’ komutu ile ’root’ oluyoruz

[tezcan@tezcan tezcan]$ su

Password:

[root@tezcan tezcan]#



$ işareti # ’e dönüştü, artık root’uz. Yada root olarakta login olabilirsiniz.Kendi ev dizinimize indirdiğimiz çekirdeği açmadan önce ilgili yerine taşıyoruz.

[root@tezcan root]# mv /home/tezcan/linux-2.4.20-8tar.gz /usr/src/



Eski çekirdeğin sembolik bağlantısını siliyoruz

[root@tezcan root]# rm /usr/src/linux



Çekirdek kaynak kodunu açıyoruz

[root@tezcan root]# cd /usr/src/

[root@tezcan root]# tar -zxvf linux-2.4.20-8.tar.gz

/usr/src dizini altında çekirdek sürüm numarası ile yeni bir dizin oluştu. Bu dizinin adını değiştiriyoruz



[root@tezcan root]# mv /usr/src/linux-2.4.20-8 linuxtez

Biraz önce sildiğimiz sembolik bağlantıyı yeni çekirdek için yeniden kuruyoruz


[root@tezcan root]# ln -s /usr/src/linuxtez


Çekirdeği kaynak kodundan derlemek için;

make menuconfig

komutunu vererek çekirdek derleme menüsünü hazırlayın




Burada kernel menüsünü oluşturuyorsunuz..Çekirdeği hiç hatasız derleyebilmek için son derece dikkatli olmalı ve herhangi bir soruya ’Yes’ ya da ’No’ komtunu vermeden önce mutlaka okumalısınız.



make xconfig ile menü içerinde değişiklikler yapıp kaydediyorsunuz.

Değişiklikler yaparken konfigurasyonunuza uygun değişiklikler yapmalısınız..




Çekirdeğe eklemek istediklerinizi menüden ekleyebilir, istediklerinizi çıkarabilir ya da modül olarak eklenmesini sağlayabilirsiniz. Modül olarak yaptığınız ekler çağrıldığı zaman çalışacaktır. Bütün seçenekleri tek tek okumanızı tavsiye ederim.



Menuler içerisinde donanımsal ve yazılımsal her türlü değişikliği yapmaya başlayabirsiniz.

LINUX

Linux , serbestçe da ıtılabilen, çok görevli, çok kullanıcılı UNIX işletim sistemi, türevidir. Linux, İnternet üzerinde ilgili ve meraklı birçok kişi tarafından ortak olarak geliştirilmekte olan ve başta IBM-PC uyumlu kişisel bilgisayarlar olmak üzere birçok platformda çalışabilen ve herhangi bir maliyeti olmayan bir işletim sistemidir.

UNIX 70’ li yılların ortalarında büyük bilgisayarlar üzerinde çok kullanıcılı bir işletim sistemi olarak geliştirilmiştir. Zaman içerisinde yayılmış ve birçok türevi ortaya çıkmıştır. UNIX ismi UNIX Research Laboratories INC şirketinin tescilli markası oldu undan dolayı birçok şirket, aynı temele dayanan işletim sistemleri için de işik isimler kullana gelmişlerdir.

Örnek olarak;

Hewlett-Packard; HP-UX
IBM; AIX
Sun Microsystems; SunOS gibi.


Bugün kişisel bilgisayarlardan süper bilgisayarlara kadar birçok bilgisayar için yazılmış bulunan UNIX türevleri mevcuttur. Ne var ki, bu türevlerin ço u gelişimi belirli bir noktada durmuş ve yüksek fiyatla satılan ticari yazılımlardır.

Linux, temel olarak Finlandiya Üniversitesin de ö renci olan Linus Torvalds ’ın ve internet üzerinde, meraklı bir çok yazılımcının katkıları ile geliştirilmiştir. Linux, gelişimi açık bir şekilde yapılmaktadır. Bunun anlamı, işletim sisteminin her aşaması açık olarak İnternet üzerinde yayınlanmakta, dünyanın dört bir yanında kullanıcılar tarafından test edilmekte, hataları ve eksiklikleri tespit edilerek düzeltilmekte ve geliştirilmektedir. Zaman zaman bu deneme aşamaları belirli bir noktada durdurulur ve güvenilir bir işletim sistemi sunulup, geliştirme için ayrı bir seriye devam edilir. Geliştirmede yer alan bu açıklık Linux’ un en büyük avantajlarından biridir. Gelişimi evrimseldir, hatalar anında kullanıcılar tarafından tespit edilip rapor edilmekte ve birçok kişinin katkısıyla düzeltilmektedir. Bazı işletim sistemi sürümleri, saatler içerisinde güncellenebilmektedir.

Linux, Andy Tannenbaum tarafından geliştirilmiş olan Minix işletim sisteminden esinlenilmiştir. Linus Torvalds, boş zamanlarında Minix’ ten daha iyi bir işletim sistemi yaratmak düşüncesiyle 1991 A ustos sonlarında ilk çalışan Linux çekirde ini oluşturdu. 5 Ekim 1991 tarihinde 0.02 sürümü Linux ilk defa tanıtıldı. Linus, comp.os.minix haber grubuna gönderdi i yazıda yeni bir işletim sistemi geliştirmekte oldu unu ve ilgilenen herkesin ını bekledi ini yazmıştı. İşletim sisteminin, çekirde i için verilen numaralar kısa sürede bir standart kazandı. a.x.y seklinde belirtilen çekirdek türevlerinde y bulunulan seviyeyi, x gelişim aşamasını göstermektedir. Tek sayılı x’ ler geliştirme aşamalarını çift sayılı x’ ler ise güvenilir Linux çekirdeklerini göstermektedirler. a ise de işik Linux sürümlerini belirtir. Bu yazının hazırlandı ı Ocak 1998 içerisinde en son güvenilir (kararlı) Linux çekirde i 2.0.33, en son gelişim aşamasındaki çekirdek ise 2.1.79’dur.

Linux, gerçekten son yıllarda hızlı bir gelişme göstermiş, çeşitli ülkelerden birçok kullanıcıya erişmiş ve yazılım deste i günden güne artmıştır. De işik kuruluşlar Linux sistemi ve uygulama yazılımlarını bir araya getirerek da ıtımlar oluşturmuşlar ve kullanımını yaygınlaştırmışlardır.

a) Avantajları

UNIX, işletim sistemine sahip bir bilgisayar kullanmak istiyorsanız ve bu işletim sisteminde platforma ba ımlı bir yazılım kullanmıyorsanız, Linux ideal bir çözümdür. Linux ücretsizdir. Sadece işletim sisteminin maliyeti açısından de il, verdi i performans için ihtiyaç duydu u donanım açısından da çok ucuzdur. Üstüne üstlük çok kullanılan ve bol yedek parçası bulunan bir platform altında çalıştı ı için belirli bir Linux sisteminin performansını artırmak için yapılması gereken yatırım, başka bir UNIX iş istasyonunu aynı oranda geliştirmek için gereken yatırıma göre çok düşüktür. Fakat şirketler bazında Linux’ un bedava bir işletim sistemi olması genelde göz ardı edilir.

Bir Linux makine, bu sayede sadece işletim sistemi açısından de il donanım olarak da ucuza gelmektedir. Linux, hızla geliştirilmektedir. Bu gelişimin en büyük yararı, eksikliklerin, kullanıcıların talepleri ve çabaları sonucunda hızla giderilmesidir. Linux di er tüm işletim sistemlerine göre belirli bir donanım için daha hızlı destek verebilmektedir.

Linux, çok de işik donanımlar ve servisler için özel olarak hazırlanır. İşletim sisteminin temelini oluşturan çekirdek, kullanıcı tarafından da derlenebildi i için, bu derleme sırasında sadece kullanım amacına yönelik alt programlarla donatılır. Bu genel olarak daha sistemin performansını artırmaktadır. (Yani, SCSI donanımınız yoksa çekirde inizde SCSI ile ilgili alt programlara yer vermezsiniz)

b) Dezavantajları

Linux’ un serbestçe da ıtılıyor olması bir çok kişinin, bu işletim sistemine güvenmemesine yol açmıştır. Ciddi bir şey olsa, bedava olmazdı! kanısı oldukça yaygındır.

Linux’ un sürekli gelişiyor olması en büyük dezavantajlarından biridir. Henüz tüm ihtiyaçlara cevap vermemesi (hala Windows 95/98/ME programlarının bazılarını çalıştıramıyor), gelişimin bazı aşamalarında top yekin de işiklikler yapılması, gelişimi takip etmek için bazen sürekli yenileme yapılması, birçok kullanıcının bu işletim sistemine güvenmemesine yol açmıştır.

Arkadaslar bildiginiz gibi gparted acilmasi ve diskleri taramasi uzun süren bir programdir. Bununla zaman kaybetmek istemeyen kullanicilar icin disk bicimlendirmenin pratik bir yolu var.

mkfs.vfat komutu ile bu mümkün.

önce bicimlendirmek istedigimiz dizinin partition’unu ögrenelim

konsolda cat /etc/fstab ile ögrenebilirsiniz, sonra ;

root kullanicisi olarak

mkfs.vfat /dev/hda1 (Bicimlendirmek istediginiz bölümün degerini yazin)

Komutuyla diskiniz bicimlendirilir.

Arkadaşlar linux’ta proğramsız, basit bir script yardımıyla ,belirleyecegimiz saatte günlük, otomatik yedekleme yapmayı göreceğiz..(Anlatım,alıntı yaptığım kaynağa göre, çok yer kullanımını önlemek için basit-sadeleştirilmiş bir alıntı-anlatım olacaktır.)
Scripti indirme adresi (http://www.KlavyeMonitor.com/dosya/yedekal.zip)
Kaynak site adres:
(http://www.klavyemonitor.com/yedekleme.html)
1.)Öncelikle yedekleyeceğimiz dizinleri belirlememiz lazım.{ben Pardus’ta (/etc),(/root)ve(/home/kullanıcıadım) dizinini yedekledim}

2.)yedeklediklerimizle yedekleme dizinimizin ayrı disklerde veya en azından ayrı bölmelerde bulunmasına dikkat etmeliyiz. Böylece disk veya bölmelerden biri bozulduğunda, diğerinde az çok güncel bir kopyanın bulunmasını garanti etmiş oluruz. Örneğin, yedekleyeceğimiz /home, /root, ve /etc dizinleri /dev/hda2’de bulunuyorsa, /yedekler dizinimiz ya /dev/hdcX’de ya da /dev/hda2 harici /dev/hda4 vs. gibi farklı bir yer de bulunması iyi olur. Tek diskimiz varsa, ve bölmelerden biri /usr/local’e bağlıysa yedeği /usr/local/yedekler gibi bir yere alabiliriz.
Anlatımı yapılan konuda yedekleme yeri olarak usr/local dizini seçilmiştir.

3.)Root olarak (Pardus’ta Dosya Yöneticisi-Yetkili kullanıcı ile) usr/local/bin dizinini açalım.
Burada sağ tıkla > yeni oluştur >Metin dosyası ile boş bir metin dosyası açalım.Metin dosyasınını adı(yedek-al) olarak kaydet.Oluşturduğmuz metin dosyasını açıp, indirdiğimiz scriptin içeriğini veya kaynak sitedeki script kodu kopyalayıp yapıştıralım.

4.)Scripte iki değişik yerde bulunan:
# /root
# /home/ilker
# /home/umut
# /var/spool/mail
# /etc
yukardaki yerleri kendi sistemimizdeki yedekleme yapacağımız,belirlediğimiz dizinler ile değiştirmeliyiz.
Değişiklikleri yaptıktan sonra kaydet deyip scripti kapatıyoruz.

5.) Şimdi Konsolu açıp su ile root oluyoruz.Root konsola aşağıdaki kodu girip enter’a basıp, scripti çalıştırılabilir hale getiriyoruz:
             chmod 755 /usr/local/bin/yedek-al
(bu işlemi scriptimize sağ tık>özellikler>izinler>çalıştırılabilir kutusu el ile işaretlenipte yapılabilir)

6.)Root konsolda aşağıdaki kodu yazıp enter’liyoruz ,scriptin her gün saat kaçta yedekleme yapacağını belirliyoruz.
                      30 10 * * * nice -n 8 /usr/local/bin/yedek-al 2> /dev/null
(yukardaki kod daki 30 10 scriptin çalışma saatidir, kendinize göre değiştirebilirsiniz.)
Burada, her ün 10:30’da /usr/local/bin/yedek-al adlı komutu çalıştırtırıp yedek aldırıyoruz. (nice -n 8 kısmı bu işi düşük öncelikli olarak yaptırmaya yarıyor.)

7.) Evet, bu kadar. Ilk denemeyi yapmak için 10:30’u beklemenize gerek yok. "yedekler" dizininiz için yeterli disk alanınız olduğuna emin olduktan sonra, "yedek-al" komutunu çalıştırabilirsiniz,Konsolu aç
su
password:.......
nice -n 5 yedek-al   
kodunu yazıp enter’la

yedekleme bittikten sonra root konsolumuza aşağıdaki kodu girip yedeklememize göz atabiliriz:
             ls -s1 /usr/local/yedekler
veya /usr/local/yedekler dizinine root olarak açıp yedeklerimizi görebiliriz.

CD Kullanarak Pardusu Update Etme

Tüm 2007 sürümlerini hiç kurulum yapmadan internetten yeni sürümlerine update edebildiğimiz pardusu bu sefer yeni sürümün cd’sinden update edeceğiz.

Güzelde ben internet kullanarak update ederdşm diyenler olabilir,ben kotalı adsl kullandığım için bu biraz zor,CD’yi başka bir yerde indirip eve getirdim.

Elimizde bir CD var niye yeniden kurmuyoruz diyenler olursa,CD yapılan kurulum her zaman 0’dan başlamaktır yaptığınız ayarları kaybetmek,yüklediğiniz programların silinmesini istemiyorsanız -özellikle benim gibi kotalı kulllanıcılar için- bu yöntem gayet güzel bir yöntem.

İhtiyacımız olan bir adet güncel (2007.3) CD’si internetten indirebilirsiniz.

ftp://ftp.pardus.org.tr/pub/pardus/kurulan/2007.3/Pardus-Kurulan-2007.3.iso

Başlıyoruz

1.Adım (Resimlerin büyük hali için üstüne tıklayın)

İlk önce Pardus CD’sinden repo adlı klasörü home dizinine veya başka bir dizine kopyalıyoruz.

2.Adım

İlk önce önceki sürüm depolarını siliyoruz, bir tane depo kalınca silme seçeneği pasıifleşiyor.


3.Adım

En son kalan deponun üstüne tıklıyoruz ve depoyu değiştir diyoruz.
Daha sonra kopyaladığımız dizini içindeki pisi-index.xml.bz2 adresini depo adresi olarak ekliyoruz. Tamam’a basıp pisinin ana ekrarnına geliyoruz ve güncellmeleri göster diyoruz.




Repo klasörünü home dizinine taşıyanlar aşağıdaki adresde "k.adı" yazan yere kullanıcı adını yazıp kopyalayabilir.

Örnek Adres: /home/k.adı/repo/pisi-index.xml.bz2

4.Adım



Bu adımda güncellemeleri göster dediğimizde ne kadar paket çıktıysa hepsini seçip güncellemeye başlıyoruz veya konsoldan sudo pisi up -y komutunu veriyoruz.

Bu süreçten sonra biraz bekleyecksiniz paketler açılacak kurulacak bilgisayarıanızın hızına göre 5-15 dk arası değir bu süreç


5.Adım

Update yapıldıktan sonra kernelde önemli bir değişiklik olmadığı için grub ekrarnında Pardus 2007.2 Yazabilir açılış yöneticisinden değiştirebilirsiniz.

En son olarak pisiye aşağıdaki depoyu ekliyoruz
sudo pisi ar Pardus-2007.3 http://paketler.pardus.org.tr/pardus-2007.3/pisi-index.xml.bz2

Gelişen teknoloji ile birlikte ses formatlarını birbirine dönüştürmek artık bir ihtiyaç oldu. mp4’ler ipod’lar vs. gibi taşınabilir cihazlarda hem bellek üzerinde yer kaplamaması için bazende cihazın kendisine ait formattan başka bir formatı kabul etmediğinden dolayı dönüştürme işlemi yaparız.

Biz bu işleri genelde windowsta yapıyorduk ama artık linux programlama ile uğraşan insanlarda boş durmuyorlar. İhtiyaçları gidermek için çalışıyorlar sağolsunlar

bahsedeceğim program windowsta kullandığımız birçok programdan hem daha kaliteli dönüşüm işlemi yapıyor hemde bu işi çok hızlı bir şekilde gerçekleştiriyor. Ayrıca boyutu 258 kb. Lisans, crack-serial derdi ile uğraşmanıza da gerek kalmıyor.

Program pardusun contrib deposunda var. ama ben sizi contrib deposu ekleme ile yormayacağım.

Link:http://paketler.pardus.org.tr/contrib-2007/mconverter-1.5-3-4.pisi
paketi bilgisayarınıza indirin. Sonra üzerine tıklayın. Bilgisayarınızda internet bağlantısı olsun çünkü paket bazı dosyalara ihtiyaç duyacak. Siz tıkladığınız anda o gerekli paketleri indirecektir.

Program kurulduktan sonra pardus >> programlar >> çokluortam menüsünde görebilirsiniz.

Programın kullanımı gayet basit, önce dönüştüreceğiniz ses veya görüntü dosyasının yerini gösteriyorsunuz, sonra kayıt edeceğiniz yeri belirliyorsunuz ve ardından hangi formatta ise o formatı hangisine dönüştüreceğinizi belirliyorsunuz o kadar. bir iki ekran görüntüsü:

NIOS - Linux-tabanlı Otonom İşletim Sistemi

Net Integrator Operating System ("NIOS"), otonom bir Linux tabanlı işletim sistemi olup, tüm ağ altyapısı yönetimini kolaylaştıran, zeki bir işletim sistemidir.

NIOS, 16MB büyüklüğünde, bir flash bellek üzerinde çalışan, standart Linux çekirdeğini kullanan bir sistemdir. Self-aware, self-configuring, self-tuning ve self-healing özellikleri sayesinde kendini yöneten bir sistemdir. NIOS’i diğer tüm işletim sistemlerinden ayıran temel özellik gelişmiş otonom ilemleri sayesinde BT altyapısının yönetimini kolaylaştıran özelliklerdir.

Bu gelişmiş özellikler ile donatılmış NIOS-sunucular, 10-500 arasında çalışanı bulunan işletmeler için mükemmel bir alternatif oluşturmaktadır. Bu sayede, çok sayıda sunucu, router, backup ünitesi gibi cihazlara gerek kalmadan yüksek kalitede BT hizmetleri, ekonomik fiyatlarla küçük, orta ve büyük ölçekteki firmalara sunulmaktadır. Firmalar, büyük BT yatırımlarına girmeden, bakım ve yönetim maliyeti düşük ve kaliteli bir sisteme ulaşabilmektedirler.

Örnek olarak, NIOS yüklü sunucular aşağıdaki hizmetleri sunarlar.



Windows, Apple ve UNIX istemcileri için dosya ve yazıcı paylaşımı
Internet paylaşımı ve yönlendirme (routing)
Kurulum gerektirmeyen firewall
Kurulum ve bakım gerektirmeyen VPN ve uzaktan yönetim araçları
WWW Servisleri
E-posta servisleri (POP/IMAP/SMTP)
Ortak mesajlaşma ve ortak çalışma (collaboration) yazılımı - [***="http://www.techinox.com/index.php?*******Id=5&mid=10"]ExchangeIt![/***] (Ximian Evolution, Microsoft Outlook ve Web tabanlı data paylaşımı)
SQL veritabanı
Kurulum gerektirmeyen DNS, DHCP ve LDAP sunucuları
Otomatik, sürekli yedekleme
Sürekli güncellenen antivirüs yazılımı
Web’de içerik filtreleme
Sınırlı kapasitedeki Internet çıkışının efektif kullanımı Bir defa kurulduktan sonra, NIOS sunucular minimum bakım gerektirir. Sistem, kendi bakımını kendi yapar.

Sistem, "kendini bilir". Bir sistem kimliğine sahiptir ve etrafında oluşan değişimlere kendini adapte eder.

NIOS işletim sistemi, kendini tamir edebilen bir sistemdir, rutin (ınternet bağlantısında kopmalar, elektrik kesintileri vb.) veya beklenmedik durumlar (Donanım arızaları, yüksek voltaj vb.) karşısında oluşabilecek sistem arızalarını farkedip düzeltebilecek kapasitededir.

NIOS sunucular, kendilerini korumada uzmandırlar. Değişik şekillerde gelebilecek ağ saldırılarına karşın sistem gütünlüğünü ve güvenliğini korur. Sistem güvenliği otonom çalışır ve kurulum ya da ayar gerektirmez.

NIOS sunucular azami seviyede ’uptime’ garatisi verecek şekilde tasarlanmışlardır. Her türlü felaket senaryosundan iki dakika gibi kısa bir sürede kurtulabilir.

Screen için bir çoklu terminal programı da diyebiliriz. Daha çok ssh ile uzaktaki bilgisayara bağlanırken. Birkaç işlemi aynı anda yapmaya çalıştığınızda farklı ssh pencereleri açıp işlemlerinizi yaparsınız. Fakat screen yardımı ile tek pencereden istediğiniz kadar işlemi aynı anda yönetebilirsiniz.

İndirmek için: http://www.gnu.org/software/screen/

Bsd kullanıcıları için:

mutasyon# cd /usr/ports/sysutils/screen/
mutasyon# make install clean

Kullanımı:

mutasyon# screen

Diyerek direk yeni terminal penceresini açabilirsiniz. Burada işlemlerinizi çalıştırıp (genelde bir program veya servis kurduğumda uzun süre pencereyi açık tutmak zorunda kalıyorum.) “ctrl + A + D” bastığınızda “[detached]” yazsını göreceksiniz. Bu sizin çalıştırdığınız terminalin arka plana atıldığı anlamına geliyor. Aynı zamanda işlem hala devam etmekte oluyor. Sadece pencereyi minimize etmiş varsayıyorsunuz. İşlemin devam ettiğini de ps aux ile görebilirsiniz.

mutasyon# screen -ls
There are screens on:
14114.ttyp1.mutasyon (Detached)
14122.ttyp1.mutasyon (Detached)
2 Sockets in /tmp/screens/S-root.

Bu şekil de screen ile oluşturduğunuz terminalleri görebilirsiniz.

mutasyon# screen –r

Bu ise eğer bir tane scrren çalıştırıp Detached ettiyseniz onu geri getirir..

mutasyon# screen -r 14122.ttyp1.mutasyon

ile belirtilen terminale geçiş yapabilirsiniz…

mutasyon# screen pico /etc/hosts

veya

mutasyon# screen ssh 192.168.2.6

Screen konfigurasyonuyla nasıl oynarız?

mutasyon# vi /usr/local/etc/screenrc

startup_message off #screen komutundan sonra açılıştaki gelen mesajı es geçer.

vbell on
vbell_msg " Wuff ---- Wuff!! "

Tab ile tamamladığımız dizinler doğru değilse bu mesaj ekrana gelir.

hardstatus on
hardstatus alwayslastline
#hardstatus string "%{.bW}%-w%{.rW}%n %t%{-}%+w %=%{..G} %H %{..Y} %m/%d %C%a"
hardstatus string "%{.ky}%-w%{.bW}%n %t%{-}%+w %=%{..G} %H %{..Y} %m/%d %C%a "

Buda screen sessionunu başlattıktan sonra ekranda sağ altta kabuk ismi, tarih,zaman bilgilerini ve soldada "0 csh" diye bir ibareylede şuan oturumunuzun numarasını görürsünüz.. Tekrar screen diyip farklı bir oturuma geçince "1 csh" değerini alır. Bu screenler arasında geçiş yapmak için "CTRL + A + A" kullanabilirsiniz..

Hatta bu işlemi dahada güzel yapabiliriz Mesal F1-F12 tuşları yardımıyla sessionu kullanalım.

#F7="k7", F8="k8", F9="k9", F10="k;", F11="F1", F12="F2"

Yukarıdakiler standarttır.

bindkey -k k8 prev
bindkey -k k9 next
bindkey -k k; kill

Bu şekilde tanımlayıp screen içinde screen açarak aralarında geçişler yapabilirsiniz. Başka bindkey de atayabilirsiniz.

prev : Bir önceki sayfayageçer.
next : Bir sonraki sayfaya geçer.
kill : O anki screen sessionunu öldürür. Öldürmeden önce evet/hayır sorar.
title : Başlık koymanıza yarar
detach: Ctrl + A + D yapmanıza yarar..

Bu yazdıklarımla birlikte binkeyleri kendiniz tanımlayabilirsiniz...

shell bash

İlede screen i açtığınızda istediğiniz shell ile çalışmasını sağlarsınız..

Linux ’da Program Derleme


Daha önce hiç Linux programı derlemediyseniz, önce bazı kavramları açıklığa kavuşturalım:

tar: (tape archiver) birden fazla dosyayı tek dosya haline getirir ve sıkıştırır. Teyplere yedekleme amacıyla geliştirilmiştir. tar dosyaları sıkıştırılmışsa uzatması .gz, değilse .tar olur.

gcc: GNU’nun C derleyicisidir. İnsan tarafından okunabilen kaynak kodlarını makina tarafından okunabilen nesne (object) dosyalarına dönüştürür. C programlama diliyle yazılmış kaynak kodları içeren dosyaların uzantını .c olur. Nesne dosyalarının adının uzantısı genellikle .o olur. Derleyici başlık (header, uzantısı .h olan) dosyalarını bulamazsa derleme hatası verir.

make: henüz derlenmemiş kaynak dosyalarını derleyen yardımcı bir programdır. make, derleme talimatlarını Makefile adlı bir dosyadan alır.

ld: GNU’nun bağlayıcı (linker) programıdır. Nesne dosyalarını ve kitaplık denen dosyaları birbirine bağlayarak ortaya çalıştırılabilir bir program dosyası çıkartır. Genellikle Makefile’ın içinde linker’ın çalıştırılması talimatı bulunur ve sizin bu programı kullanmanız gerekmez.

ldconfig : paylaşılan kitaplık dosyalarını (shared librari) arar. Bu dosyalardan birden fazla program tarafından paylaşılır, ve dosya adlarında .so bulunur.

./configure : C derleyecisi ve header dosyalarının nerede olduğunu araştırır, ve vardığı sonuca göre Makefiles dosyasında değişiklik yapar.

PHP, bir Unix/Linux sisteminde müstakil yorumlayıcı veya Apache Web sunucusunun bir modülü olarak çalışmak üzere derlenebilir. PHP, müstakil yorumlayıcı olarak kurulduğunda, Web sunucusu, her ihtiyaç halinde PHP yorumlayıcısının bir örneğini çalıştırır. Bu, bir süre sonra Web sunucusunun bulunduğu işletim sisteminin yükünün artmasına ve işleyişinde yavaşlamaya yol açabilir. Oysa PHP, sunucunun bir modülü olarak kurulduğunda, bu sakınca ortaya çıkmaz. (Bu özelliği ile PHP, klasik CGI/Perl’ün çalışma tarzından ayrılır, ASP’nin ve ColdFusion’ın çalışma tarzına yaklaşır.) Bununla birlikte kötü niyetle veya beceriksizce yazılmış PHP programları modül olarak kurulmuş PHP’yi çökertirlerse, Web sunucusunu da çökertmiş olurlar; oysa müstakil PHP yorumlayıcı çökerse, Web sunucusuna bir şey olmaz.

Burada yapacağımız kurulum işlemi sırasında Linux kurulu olan bilgisayarımıza Apache Web sunucu programını, bu sunucunun kullanacağı güvenli Socket katmanını sağlayacak Mod_SSL programını, bu programın gerektirdiği OpenSSL aracını, MySQL veritabanı sunucusunu ve PHP Scripting dilini kurmuş olacağız.

PHP’yi Linux ortamında Apache Web sunucusuna modül olarak kurmak için sırasıyla şu işlemleri yapmamız gerekir (Sisteminizde gzip veya gunzip ile gcc and GNU make kurulu olduğunu varsayıyorum):

1. Sisteminizi root olarak başlatın ve sıkıştırılmış olarak alacağınız PHP ve Apache dosyalarını geniş yer olan geçici bir dizinde açın, ve o dizine gidin. Sözgelimi, Apache’nin tar-zip olarak sıkıştırılmış kaynak dosyalarının tmp adlı dizinde olduğunu varsayalım:

# cd /tmp

# gunzip -c apache_1.3.12.tar.gz | tar xf -

Burada, indirdiğiniz Apache sürümü farklı ise onun adını yazacaksınız. Şimdi Apache’yi açtığınız klasöre gidin ve buradaki configure dosyasını çalıştırın:

# cd apache_1.3.12

# ./configure --prefix=/usr/local/apache

Buradaki örnekte Apache’yi /usr/local/apache dizinine koyduğumuza dikkat edin. Bu dizini, bir çok kurulumun varsayım olarak arayacağı dizin olduğu için tercih ediyoruz. Ama isterseniz siz Apache’yi başka dizine de kurabilirsiniz.

2. Sıra MySQL veritabanı sunucusunda. Linux’ta root oturumunda iken sıkıştırılmış dosyaları indirdiğiniz geçici dizine geçin ve dosyaları açın; sonra oluşturulan dizine giderek, configure komutu ile veritabanı sürücüsünü yapılandırın:

# cd /tmp

# gunzip -dc mysql-3.22.32.tar.gz | tar xvf -

# cd mysql-3.22.32

# configure --prefix=/usr/local/mysql

Şimdi make komutu ile binary dosyalarını oluşturarak, ve sisteme yükleyelim:

# make

# make install

MySQL’in kullanım izinlerini belirlememiz gerekir. Aşağıdaki komutları yazarken "parola" kelimesi yerine vermek istediğiniz parola kelimesini yazmanız gerekir:

# scripts/mysql_install_db

# cd /usr/local/mysql/bin

# ./safe_mysqld &

# ./mysqladmin -u root password ’parola’

Kurulum işleminin başarılı olup olmadığını sınamak için, kurulum sırasında oluşturlan örnek veritabanı dosyalarını bulunup bulunmadığını soruşturabilir ve kendimiz yeni bir veritabanı oluşturabiliriz. Bunun için şu komutu yazalım:

# BINDIR/mysqlshow -p

# mysql -u root -p

Sistem "Enter password:" karşılığını verdiğinde, yukarıda kullanım izinlerini belirlerken yazdığınız parolayı yazın; MySQL sunucusu çalışacak ve size kullanıcı izinlerinin bulunduğu "mysql" ve sınama amacıyla oluşturulan "test" adlı iki veritabanının bulunduğunu bildirecektir. Şimdi kendi veritabanımızı oluşturalım. MySQL sunucu komut istemcisi satırına şunu yazın (Bilgisayarın vereceği karşılıklardan ayırt etmek için kendi yazdıklarımızı koyu renkle gösteriyoruz):

mysql> create database deneme;

Sunucu "Query OK, 1 row affected (0.00 sec)" şeklinde karşılık verecektir. Şimdi bu veritabanını seçerek içinde deneme adlı ve içinde "no" ve "isim" adlı iki alan bulunan bir tablo oluşturalım (MySQL komutları büyük harf-küçük harf ayrımı yapmaz; komutlardan sonra noktalı virgül konur). Burada koyu renkle gösterilen satırlar ve işaretler bize aittir:

mysql> use deneme;

Database changed

mysql> CREATE TABLE books (

-> no int(3) not null auto_increment,

-> isim char(50) not null,

-> unique(no),

-> primary key(no)

-> );

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

Bakalım tablomuz başarılı şekilde oluşmuş mu?

mysql> show tables;

mysql> describe deneme;

Field Type Null Key Default Extra

no int(3) PRI 0 auto_increment

isim char(50)

2 rows in set (0.00 sec)

Çok güzel! Hem MySQL’i kurmuş, hem de ilk tablomuzu oluşturmuş bulunuyoruz. MySQL komutlarını daha ayrıntılı öğrenebilmek için MySQL’in http://www.mysql.com adresindeki sitesini ziyaret edebilirsiniz. Şimdilik MySQL’den çıkalım ve kuruluma devam edelim.

3. Sıra geldi PHP’ye! PHP kaynak dosyasının bulunduğu geçici dizine geçin, ve dosyaları açın; sonra açılan dosyaların bulunduğu dizine gidin:

# gunzip -c PHP-4.0.1pl2.tar.gz | tar xf -

# cd PHP-4.0.1pl2

Şimdi configure dosyasını çalıştıracağız; bu komutun bir çok opsiyonu vardır; bunların tümünü görmek istiyorsanız, "configure --help" komutunu verebilirsiniz. Biz sadece PHP’ye MySQL ve Apache opsiyonlarını eklemekle yetineceğiz:

# ./configure --with-mysql=/usr/local/mysql

--with-xml

--with-apache=../apache_1.3.12

--enable-track-vars

Oluşan binary dosyalarını program dosyasına çevirerek, yükleyelim:

# make

# make install

Oluşan ini dosyasını lib dizinine koplayalım:

# cp PHP.ini-dist /usr/local/lib/PHP.ini

PHP.ini dosyasındaki bir çok özelliği değiştirerek, PHP’nin çalışma tarzını ayarlayabilirsiniz; örneğin şu satırı ekleyerek, PHP’nin azamî çalışma süresini arttırabilirsiniz:

max_execution_time = 60;

Alıntıdır

Top 25 Linux Games for 2008

http://whdb.com/2008/top-25-linux-games-for-2008/

Draw altında hazırladığınız resimleri kaydetmek istediğinizde ise kaydetme seçeneklerinin OpenOffice'in akraba olduğu formatlardan ibaret olduğunu göreceksiniz; StarDraw gibi. Eğer bu resimleri OpenOffice ile kullanacaksanız kendi formatında kaydetmeniz önerilir, çünkü Draw ile yaptığınız işlerdeki efektler farklı formatlarda desteklenmeyebiliyor, resmin bazı özelliklerinin kaybolması çok büyük bir olasılık. Yine de JPEG gibi bir formatta saklamak istiyorsanız bunu "Kaydet" seçeneğinden değil "Dışa Aktar" seçeneğinden yapmalısınız. Burada oldukça geniş bir uzantı listesi var, ama resimde kayıplar olabileceğini tekrar hatırlatmak isterim. Ek olarak bir de Web sayfası olarak dışa aktarma seçeneği bulunuyor. Web sayfası olarak aktardığım resimler oldukça keskindi, bununla birlikte bu seçenek anladığım kadarıyla Impress ile ortak kullanılıyor, aynı Impress ile hazırladığım ve Web sayfası olarak export ettiğim sunular gibiydi çünkü.

Tüm bu olanakların yanında Draw'un gücünü ortaya çıkaran önemli bir nokta daha var: Hız. Draw ile yaptığınız işlemler neredeyse eş zamanlı gerçekleşiyor gibi.

Geldik formül editörü Math'e. Math tek başına da çalıştırılabiliyor olsa da daha çok Writer ile hazırladığınız belgelere formüller eklerken, Writer altından çağırarak kullanacaksınız gibi geliyor. Doğal olarak hesaplama için Math kullanamıyorsunuz; Math bir formül editörü.


Arayüz biraz daha çıplak görünüyor, gerçekten de diğer bileşenlerde olduğundan bile sade bir görüntü bu. Yine de gereken herşey mevcut. Seçimler bölümünde(resimde sol üstte yüzen pano) ilk iki satır işlev gruplarını temsil ediyor. Bunlardan herhangi birini seçtiğinizde hemen aşağısındaki grup değişiyor. Resimde seçili olan, özel yerleştirme biçimlerini gösteriyor. Bunun dışında integral, limit gibi özel biçimleri seçebiliyor ve bunları kolayca birbirinin üstleri şeklinde(veya farklı yerlerde, tamamen seçimlik) yerleştirebiliyorsunuz.

Math içinde hazır bulunan geniş seçenekler yetmez belki diye formül import etme olanağı da eklenmiş. Bu import meselesi daha önceden bazı formül editörleriyle hazırlanmış olanlar olabildiği gibi, bazı fontlardan adapte edebilirsiniz de. Aşağıdaki resimde "B" ile "a" karakterleri arasında bulunan tuhaf simgeyi ben uydurdum, adı da "bide" oluyor.

Math kullanırken farenin sağ tuşuyla ekrana getirilen menü ve bahsettiğim Seçim panosu ilk başlarda rahatlık sağlıyor. Fakat Math dilini öğrendikçe-ki sık sık formül düzenliyorsanız bu uzun zamanınızı almayacaktır- buna ihtiyacınız kalmayabilir. Ekranın(yukarıdaki resim) alt tarafındaki Komutlar penceresi size formül biçimlerini teker teker seçip yerleştirme şeklinde yapmak yerine komut yazarak çıkarmanızı sağlıyor. Böylece elinizi fareyi kullanmak için klavyeden kaldırmanıza gerek kalmıyor, belirgin şekilde hızlanıyorsunuz. Bu stil LaTex** kullananlara tanıdık gelecektir, şahsen LaTex konusuna hakim olduğumu söyleyemem, sadece merak edip bir bakmıştım ama matematik bölümünde doktora yapan eski ev arkadaşım bir türlü gerçekten iyi ve hızlı bir matematik formül editörü bulamadığını, bu yüzden de LaTex kullandığını söylüyordu. LaTex yerine Math kullanmak için en önemli sebep ise Math ile hazırladığınız formülleri sadece OpenOffice dahilinde de olsa belgelerinize gömülü hale getirebilmeniz. Ortaya çıkan formüller ise tatmin edici, sanki elle yazılmış gibi duruyor. Olumsuz eleştiri olması gerekiyorsa, yavaşlığından bahsedebilirim size, ama kesinlikle rahatsız edici değil.

OpenOffice'a bir de HTML editörü dahil edilmiş. Diğerlerinden biraz daha karmaşık bir arayüze sahip olan bu bileşen "What you see is what you get" şeklinde bir editör. Sıfırdan başlayıp sayfa tasarımları yapabildiğiniz gibi, hazır bir sayfayı da import edebiliyorsunuz. Aslında HTML editörü de Draw gibi, beklenenden fazlasını sunuyor. Tablolar, frameler, kayan yazılar gibi hazır özellikler bulunuyor, kolayca image map de hazırlayabiliyorsunuz.


Yukarıdaki resimde tek yaptığım önüme gelen cismi sayfaya yerleştirmekti, Liv Tyler resmi de varmış bir tane, motivasyon olsun diye o resmi sayfaya ekledim ve image map denememi onun üzerinde gerçekleştirdim. Şimdi bir de sabit diskime önceden kaydettiğim bir sayfayı açmayı deneyelim:


Önceden hazırlanmış sayfayı da sorunsuz şekilde açtık, ama bu sayfayı düzenlerken ufak tefek sorunlar oldu, koyduğum cisimler yerlerine oturmadı örneğin.

HTML editöründe bu işle uğraşanların tanıdık olduğu bol miktarda özellik olmasına rağmen program bir Dreamweaver ile aynı kefeye koyulamaz tabii ki; ve bu editörün de bu tarz bir iddiası yok. Ama sadece yazdığınız HMTL kodunu tamamlayan ufak bir araçtan ibaret de değil. Sonuç olarak OpenOffice'in HTML editörü iddia ettiği yerde konumlanmış diyebiliriz; tam bir site yapmak için değil, geniş projenize basit ama doyurucu bir site yapmak için yeterli.

OpenOffice'in bileşenlerinin gayet iyi entegre edildiğini söylemiştim. Eğer ayrı ayrı açtığım başlıklarda herşeyi anlatmaya kalksaydım birçok cümleyi size tekrar tekrar okutmak zorunda kalacaktım. Bu yüzden "Genel Bakış" adı altında toparlayacağım. Bu arada muhtemelen kullanmakta olduğunuz MS Office ile ilişki de kurmaya çalışacağım. Böylece kıyaslama şansımız da olur.

OpenOffice topluluğunun(Aynı zamanda StarOffice de bunu iddia ediyor tabii ki) iddialarından biri dosya formatının uyumluluğu konusunda. Açık kod, XML temelli dosya formatının, gelecekte de sorunsuzca açılabileceğini söylüyorlar. Böylece mesela 2010 yılında kullanacağınız sürüm altında, bugün yazdığınız belgeyi kullanabileceksiniz.

OpenOffice'in kullandığı XML temelli dosya formatının bunun dışında oldukça güzel bir özelliği var: Sıkıştırma rutini. Gerçi her zaman böyle beşte birine indirecek diye bir şey yok ama gerçekten de 53 KB büyüklüğünde .doc uzantılı bir Word dosyasını Writer ile açıp OpenOffice text dosyası olarak kaydettiğimde 12 KB'ye kadar düştü. "80 GB sabit diskim var sorun olmaz" dediğinizi duyar gibiyim. Ama bence bunun esas avantajı sabit disk alanından kazanmak değil, ödevinizin size düşen kısmını bu şekilde grup arkadaşınıza gönderdiğinizi düşünün. Tabi ki onun da OpenOffice kullanması gerekiyor.

Birkaç kere söylediğim gibi, OpenOffice bileşenleri birbirlerine iyi entegre edilmiş. Belgenin türü ne olursa olsun "Birlikte aç" menüsünden OpenOffice'u seçmeniz yeterli, sonrasına OpenOffice karar veriyor. Bu entegrasyonun getirdiği daha büyük avantaj ise arayüzler ile ilgili rahatlık. Birini kullanınca diğerlerini öğrenmeniz hızlanıyor, bundan öte örneğin Writer kullanırken belgelerime yerleştirdiğim resimleri düzenleme sırasında veya formül girerken Draw ve Math'ın devreye girdiği dikkatinizi bile çekmeyebiliyor. Böylece işinize daha rahat konsantre olabiliyorsunuz. Otopilotlar da ayarlarınızı yapmanızı kolaylaştırıyor.

OpenOffice son derece kişiselleştirilebilir bir paket. Araçlar menüsü altından "Özelleştir" ve "Seçenekler" girdileri kullanılarak paketi tamamen kendinize göre düzenleyebiliyorsunuz; buna programın menülerde falan kullandığı fontların değiştirilmesi ve klavye kısayollarının atanması dahil.

Türkçeleştirme konusunda sorunlar olduğunu söylemiştim. Seçenekler penceresinde gezinirken bölümlerin farklı dillerde olmasının yanında, bazı seçeneklerin adının altındaki ayarları işaret etmediğini farkettim. Örneğin Yazıtipi Değiştirme girdisini tıkladığımda karşıma renk seçimleri ile ilgili bir pencere geldi.

Bir de yardımlar. OpenOffice yardımcısı (Ataç yerine Ampul) çok faydalı olmuyor, gerekli gereksiz ortaya çıkıp başarısız yardım tahminleri yapıyor. Yardım menüsünden girince her ne kadar İngilizce yardım yeterli olsa da, Türkçe için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

Bahsedilmesi gerekn bir diğer konu ise OpenOffice'in geliştirilme süreci ve projeler. OpenOffice hızlı bir şekilde geliştiriliyor ve şu anda 1.1 sürümü mevcut. Şu anda hedef olan 2.0 sürümünde çok önemli yenilikler geliyor. OpenOffice'in sitesinden gelişme aşamalarını ve ne tür projelerin olduğunu görebilirsiniz. Örneğin, OpenOffice kullanıcıların herhangi bir veritabanına erişmesi ve buradan bilgi çekebilmesi hedefleniyor. Makrolarda da bazı çalışmalar yapılıyor. Bunun gibi bir çok yenilik ileriki sürümlerde bizleri bekliyor olacak.

Sıkça bahsettiğimiz dil meselesi de her sürümde daha da iyileştiriliyor ve sorun olmaktan çıkıyor. OpenOffice kullanıcıları OpenOffice'in kurduğu mailing listlere katılabilir, programcı arkadaşlar bazı konularda katılımlarda bulunabilir.

Şimdi gelelim en mühim soruya: OpenOffice kimler için? Çok uzun zamandır Ms Office ile makro ağırlıklı belgelerle uğraşanlar OpenOffice'e geçmeye sıcak bakmayacaktır, çünkü eski belgelerle uyumsuzluk olması istenmez. Yoğun şekilde makro kullanmayanlar ise OpenOffice'i mutlaka denemeli. Aynı zamanda çok sayıda bilgisayarda ofis paketine ihtiyaç duyan şirketlere de OpenOffice önerilebilir. Bu şekilde maliyetler çok aşağılara çekilecektir.

Kaynak: http://www.pclabs.gen.tr/article.asp?doc=298